بسیارند چه بسیار.از همه نوعش. علف هرزند.دایما درحال لجن پراکنی و منفعت پرستی.در بخش فوتبال عشق لاتی هایی هوادار نما و منفعت پرست.افرادی سفارشی کار و مزدور.فیک استارهای تهی از خرد و منطق.اشخاصی که عاشق هادی نوروزیند و با شماره او24 در کلابهاوس درحال خودنمایی  اما مرامی یزیدی و تند خو، تهی از خرد دارند.در بخش فرهنگ و سیاست هم اوضاع؛ کم درام و تراژیک نیست.بابک چایز نامی که با سینما به درمان انواع بیماریهای روانیش می پردازد و مدعی ست در سینمای ایران همه کاره بوده که البته هیچ نبوده و اکنون در امریکای شمالی به شغل رانندگی کامیون مشغول است و دایما در تالارهای فرهنگی در حال نشخوار ادعا ،نفرت پراکنی و اظهار فضل بدون هیچ منطقی…ادمی بس خودشیفته حراف و نابخرد؛یک مریض روحی کامل.و آن یکی که نه عرفانی دارد نه از سینما چیزی سر در می ٱورد اهل فحاشی و لات بازی ست.همه کاره و هیچ کاره.قوم پرست و ذوب در همذات پنداری با سینما.و آن دیگری که یک پایان نامه  تمام سفارشی در 88ساخت و ادعای مستقل و بیطرف بودنش می شود در حالیکه بچه خواهر مدیر سابق نطارت ارزشیابی ارشاد در زمان مموتی ست و کاملا محصول رانت.روانشناسی که به شدت محتاج درمان است حمیدرضاست از نوع موسو..فیلم خور فاقد خرد.زرنگ الکی.مایک بیقرار دارد.دایما زیرپوستی درحال تجاوز به حقوق دیگران و خودشیفتگی ست .در تالارهای سیاسی هم علف کم نداریم.علف های هرز.کافی ست اهل مطالعه باشید و سره از ناسره تشخیص دهید.مخالف و موافقانی کاملا تهی از خرد.

محمود گبرلو حمیدرضا مصباح و…گویای یک نگاه بسته و سلیقه محور برای هیات انتخاب جشنواره فجر است وقتی در شورای سیاست گذاری جشنواره فرهیخته ای همچون سید محمد بهشتی حضوردارد انتخاب این هیات انتخاب دون شان سینمای ایران است.محمود گبرلو اصول اولیه نقد سینما را هم نمی داند و در دهه اخیر آرزوی دیرینه اش که شهرت است را بواسطه رانت دست آورده است؛ شخصی که در زمان حضورش در شورای مرکزی انجمن منتقدان مدارک و نمونه آثار  اعضا را آتش زد و در پاسخ به اعتراضات در پی این رفتار غیر فرهنگی و نابخرد بهانه های واهی آورد.یک عاشق شهرت که نه مغز فرهنگی دارد ونه بیان خوب برای اجرا …حضورش صرفا حاصل رانت و سلیقه محوری ست.رسالت نویس سابق فهمش از عوالم فرهنگ بسیار سطحی و باسمه ای ست .فحش رکیک به عالم جدی نقد است اگر او را منتقد بخوانیم. حمید رضا مصباح یک شوخی بسیار زننده است برای حضور در هیات انتخاب…او کاملا یک فردکاملا رانتی و وهن فرهنگ است.تاجری رانتی از خانواده یک فرد بسیار تندرو که پدر معنوی ناپایداری ست و افکار افراطیشان مملکت را به پرتگاه منتهی ساخته. فامیل درجه دو یک راهبر تندرو که هیچ ارزشی برای مردم و رای شان قایل نبود.حضور یک مبتذل ساز عشق لاتی هم در میان هیات انتخاب بسیار موجب وهن فرهنگ است.و آن دیگری که شیفته و ذوب شده در ولایت سینماست و مطالعه ای برای شناخت سینما ندارد و ماشین فیلم خواری ست که بواسطه سلیقه محوری و رابطه در مطبوع عات سینمایی لانه کرد و اکنون در برنامه غیرفرهنگی سینما در تلوزیون با مجری گری یک شبه فیلمساز منفعت پرست حضور همیشگی دارد و با فیلم تراپی خود را درمان می کند.فردی که عاقل اندر سفی ست و نه دارای خوی خوش.بقیه این جمع هم برای انتخاب شایسته ترین های یک جشنواره یک شوخی مضحک است.یک وهن کامل.انگار در سینمای ایران قحط الرجال است و تهی از اندیشه ورز.این حاصل یک نگاه جزم است.یک نگاه کاملا بسته.آن گاندو باز هم اینقدرهیات انتخاب ضعیف نبسته بود.وای به جال جشنواره ای که هیات انتخابش چنین باشد.وا اسفاااا.

پایگاه خبری تحلیلی نگاتیو:
به حال جامعه‌ای که فقط کتاب فال، پیشگویی، تعبیر خواب و آشپزی کمی در آن طالب دارد؛ تاریخ خوانده نمی‌شود؛ علوم انسانی در آن خوانده نمی‌شود و تهاجم محسوب می‌شود؛ میراث فرهنگی به یغما می‌رود و مردم برای جبران حفره‌های عدیده مالی به سراغ یافتن زیرخاکی و مال می‌‌روند و مافیای سازمان‌یافته‌ی یافتن تا فروش آثار باستانی و تاریخی در آن وجود دارد و هیچ سازمانی برخورد نمی‌کند با آن، باید خون گریست…
*باید خون گریست به حال سینمایی که روزگاری باغ پرمیوه‌ی گونه‌های متفاوت سینمایی بود و اکنون به لجن‌زار ابتذال و سفارشی‌سازیِ پول‌نفله‌کن، تبدیل شده و به هیچ وجه، انعکاسی از جامعه، مشکلات و دغدغه‌هایش در آن هویدا نیست.
*باید سرخ گریست به حال وضعیتی که در آن فیلمسازان با استعدادش را از «آشغال‌های دوست‌داشتنی» به ساختن «قیف» منتهی می‌کنند و هل می‌دهند.
*باید گریست و در فکر فرو رفت به حال جامعه‌ای که نخبگانش، تهدید محسوب شوند و پخمگانش بر صندلی‌های عظیم و پرتنوع جلوس می‌کنند.
*باید تراژیک گریست به حال مملکتی که فسادهای بسیار زیاد در آن وجود دارد، اما هیچ اراده کافی وجود ندارد که جلوی این همه زیان ملی را بگیرد.
*باید ایستاده گریست بر مملکتی که پولش پِهِن شده و مردمش روزبه‌روز بیچاره‌تر می‌شوند و مسئولینش فکری به حال این مصیبت نمی‌کنند.
*با چشمان پرخون باید گریست به حال مملکتی که این همه گرفتاری سیاسی، اقتصادی، فرهنگی دارد اما یک دولاخه پر موی جوانانش موضوع پرچالش آن جامعه است.
*باید زار زار گریست به حال مملکتی که سخنان دردمندانه خردمندانش شنیده نمی‌شود یا به هیچ گرفته شده و تهدید محسوب می‌شود، اما افراد بی‌هنر، ناآگاه و نادانش بیشترین توجه را به خود مشغول می‌کنند.
*باید از گریستن مُرد به حال مملکتی که بیشتر ارکان فدراسیون فوتبالش فاسد است اما رئیس ناکارآمدِ آن فوتبال، مصونیت آهنین دارد، چراکه تاج فساد را بر سر فوتبالِ این کهن‌بوم ویران‌شده گذاشته است.
*باید سر در گریبان گریست به حال مملکتی که شهردار بسیار نالایق پایتختش در قبال مردم‌آزاری و عملکرد فاجعه‌بارش هیچ پاسخگو نیست و با مسئولیت‌ناپذیری تمام به عملکرد تراژیکش ادامه می‌دهد و هیچ مسئولی او را به خاطر این همه ناکارآمدی برکنار نمی‌کند.
*باید با چشمانی دریایی گریست به حال جوانان این مرز و بوم که برای نفس کشیدن هم باید بدوند و هیچ فرصت کاری برای آنها وجود ندارد.
* با چشمان غم‌بار باید گریست به حال روزگار ما که همه فرصت‌ها را برای انسان بودن، انسان ماندن و شاخصه بودن اخلاقیات از ما گرفته است و پول، خدایگان روزگار ما شده است.
*با چشمانی لرزان باید گریست به حال مملکتی که منافع ملی در آن جایی ندارد و میلی به پیش می‌رود.
*در حالتی نزار باید گریست به حال مردم ایران که گیر کرده‌اند میان ماندن، رفتن، بودن و نبودن.
*با چشمانی خیس باید گریست به روزگاری که امروزش از فردایش بهتر است و فردایش از پس‌فردایش و هیچ سپهر امیدبخشی برای پسان‌فرداهایش وجود ندارد و مردمش به جای اتکا به خویش دنبال فرشته نجات می‌گردند.
*با چشمانی خندان باید گریست به روزگاری که گروتسک کامل است و وارونگیِ همه چیز، آن جامعه را در بر گرفته.
*با دیدگانی پراشک باید گریست به حال مردمانی که در سطل زباله، جیب یکدیگر، خانه دیگری، ماشین‌ها به دنبال لقمه‌ای هستند که به هر قیمتی زنده بمانند یا از بیچارگی رهایی یابند.
*با روی خزآب باید گریست به حال روزگاری که غضنفر را با مارادونا اشتباه می‌گیرد و اسطوره‌هایش هیچ شباهتی به پهلوانان نامی همچون آقاتختی ندارد؛ بل آنکه تماماً برعکس این بزرگمرد است.
*باید از غم مُرد به حال مملکتی که در آن بی‌ارزش‌ترین چیز، جان آدمی است و پرارزش‌ترین چیز، منفعت و پول.
*بر زندگانی باید گریست که مردگانی‌اند متحرک و از زنده بودن تنها تپه بر زمین می‌گذارند و خِرَد در زندگی‌شان بی‌معنی است.
*حالم از گریه گذشت؛ بدان می‌خندم…

#باید-گریست-امیر-فرض_اللهی/ ‎
#https://negatiw.ir/?p=3017&preview=true

مدیر سینمای جوان دولت رییسی که اخرین روزهای مدیریت اش را سپری میکند با حیف و میل بودجه عمومی کشور هزینه های گزافی روی دست وزارت ارشاد گذاشت.او برای اولین بار در تاریخ جشنواره سینمای جوان میهمانان جشنواره را در هتل های گران ولنجک اوین پارک وی ساکن کرد جایزه های الکی خارج از روال جشنواره حسینقلی خانی به افراد مدنظرش داد.در شرایطی که توان مردم در فقر و گرانی به تنگ امده این فرد ناشایست برای مدیریت در پرده اخر مدیریت اش انواع و اقسام ولخرجی ها را انجام داد و زمین سوخته برای ارشاد به صرف ده ها میلیارد تومان هزینه برای ارشاد جدید به جای گذاشت #ٱذر-پندار-جیب-ارشاد-را-زد

روزگاری سراسری ترین فراخوان ایده های تازه سینما در ایران بود اما حالا به سلیقه یک کژپندار دجال نویس؛ تبدیل به یک دور همی ناشیانه و پر از غلط غلوط شده است غلطی پر از غلوط. از هیات انتخاب فامیلی گرفته تا داورانی که به رفتار این تندروی کج پندار که اندیشه ای ندارد معترض است که چرا با جایزه دادن به افراد مورد نظرش به داوری هیات داوری توهین می کند.تلفنچی دفترش را داور جش پاره اش کرد و عکسش را بزرگ پوستر کرد.کارمندش به همسرش جایزه داد و اصلا فکر نکرد لو می رود و ابروی نداشته اش بر باد….آیا رییس جدید سینما این همه غلط را می بیند و همتی بر عوض کردن این مدیر پر اشتباه که اشتباهی مدیر شده دارد؟ آیا فریدزاده متوجه است که زیر مجموعه اش چه می گذرد؟روابط عمومی که اصلا صابر نبود و نمی داند روابط عمومی یعنی چه و رفیقانش را در یک دورهمی جشن تولد به حساب جیب مردم گرفت و با منتقدان و روزنامه نگاران با شرف روزگار کودکانه و رذیلانه رفتار کرد.فردی که هنور نون نبشتن را نمی داند و به واسطه خوش خدمتی صندلی روابط عمومی برای خودش ساخت.ملغمه ای پر از ساز ناکوک و کوتوله های به غایت غلط.بد اقبالی نسل جدید سینماست که در دوره این دجال؛ کوشش برای دیده شدن دارند.بر فریدزاده وظیفه است که ریل سینما را بر مدار درست بنشاند؛عقل سلیم چنین می گوید.اگر اهل فهمی بفهمد و خردورزی  بشکافد

#دورهمی-یا-جشن-پاره-کژ-پندار/